Një qen i kushton taksapaguesve vlonjatë 260 euro/muaj, ndërsa pensioni minimal është 107 euro, ndihma ekonomike 35 euro dhe ushqimi i një fëmije në kopsht 48 euro/muaj
Nga Gjergji NikaStrehëza e qenve në Vlorë: një nismë me kosto të pajustifikuara
Bashkia Vlorë ka paraqitur një projekvendim për ngritjen e një strehëze për qentë endacakë, me kapacitet prej 100 qenësh, ku parashikohet jo vetëm strehimi, por edhe ushqimi, vaksinimi dhe hospitalizimi i tyre. Si koncept, kjo është një nismë pozitive dhe e domosdoshme për një qytet që synon standarde më të larta në menaxhimin e hapësirave publike dhe sigurisë.
Megjithatë, gjatë shqyrtimit në komisionet përkatëse – Juridik, Financë dhe Shërbime – kam votuar kundër këtij projekti, për shkak të kostove të larta dhe mungesës së një justifikimi të qartë financiar.
Sipas projektit, për periudhën 8-mujore Maj–Dhjetor 2026, janë parashikuar këto shpenzime:
* Pagat e 6 punonjësve: 7,414,938 lekë. Një punonjës bashkë me orë nates arrin deri në 158,000 lekë/muaj.
* Shpenzime operative: 10,455,600 lekë.
* Investime në ambientin me qira: 8,160,000 lekë.
* Qiraja: 2,000 euro/muaj
* Kafazet: 500 euro për një qen (50,000 euro për 100 kafaze)
Në total 260.000 euro, dhe kjo përkthehet në një kosto prej rreth 260 euro në muaj për çdo qen.
Kjo shifër ngre pikëpyetje serioze mbi eficiencën e përdorimit të fondeve publike. Edhe duke marrë në konsideratë të gjitha shërbimet e nevojshme – ushqim, kujdes veterinar, staf dhe mirëmbajtje – kostoja për njësi duket e lartë dhe kërkon transparencë të plotë mbi mënyrën e përllogaritjes.
Në të njëjtën kohë, në buxhetin e miratuar për vitin 2026, Bashkia Vlorë ka parashikuar për kujdesin social ndaj shtresave në nevojë dhe personave me aftësi të kufizuar një fond prej 310,000 euro, ose vetëm 0.69% e buxhetit total.
Për të njëjtën periudhë 8-mujore, kjo shumë përkthehet në rreth 207,000 euro.
Kjo krijon një kontrast të fortë në mënyrën se si shpërndahen fondet publike. Ndërkohë që:
* pensioni minimal i pleqërisë është rreth 107 euro në muaj,
* ndihma ekonomike për familjet në nevojë është rreth 35 euro,
* ushqimi për një fëmijë në çerdhe apo kopsht (me drekë) llogaritet rreth 48 euro në muaj,
rezulton se për një qen parashikohet një shpenzim prej 260 euro në muaj.
Në këtë realitet lind natyrshëm një pyetje e fortë dhe e dhimbshme: a duhet që qytetarët të “kafshojnë” njëri-tjetrin që të marrin të njëjtin nivel trajtimi dhe dinjiteti që parashikohet për kafshët?
Kjo nuk është një çështje që duhet parë si përballje mes kujdesit për kafshët dhe kujdesit për njerëzit. Të dyja janë të rëndësishme dhe të domosdoshme në një shoqëri që synon standarde më të larta jetese. Por është detyrim i institucioneve që çdo fond publik të përdoret me eficiencë, transparencë dhe ndjeshmëri ndaj prioriteteve sociale.
Legjislacioni referues për mbjelljen e pemëve të reja pranë rrugëve në Itali përbëhet kryesisht nga dy burime: Kodi Rrugor (për sigurinë publike) dhe Kodi Civil (për marrëdhëniet mes fqinjëve).
Lushnja ka perfituar nga Fondi Shqiptar i Zhvillimit nje financim per veshjen me sistem kapot apo termoizolim te disa pallateve ne qytet! Se cilat kane qene kushtet teknike dhe sa gjasa ka qe te kemi nje situate te perseritur apo te ngjashme ne Lushnje kete e dine vetem firma apo personat qe realizuan punimet dhe supervizori qe e certifikoi e ne fund fare bashkia qe e mori ne dorezim. Ka nje liste te gjate veprimesh dhe materialesh qe jane teknike por nje gje eshte e qarte si drita e diellit ne kete histori!