Me miratimin e Ligjit nr. 89/2025 “Për gjuetinë” nga Kuvendi i Shqipërisë, përfundoi edhe periudha mbi 10-vjeçare e ndalimit të gjuetisë në vendin tonë. Një ndalim që, të paktën në letër, kishte për qëllim rikuperimin e faunës së egër dhe forcimin e mekanizmave të kontrollit. Por si e gjen sot vendin tonë ky ligj i ri? A i shërbeu realisht një ndalim kaq i gjatë ruajtjes së faunës?
Pas më shumë se një dekade moratoriumi, situata në terren nuk paraqet ndonjë përmirësim të dukshëm. Përjashtuar frenimin e gjuetisë turistike, pjesa tjetër e problematikës mbeti e pandryshuar, për të mos thënë se në disa raste është përkeqësuar. Gjatë kësaj periudhe, institucionet përgjegjëse rezultuan të papërgatitura, të patrajnuara dhe pa një strategji të qartë për luftën kundër vrasjes së paligjshme të shpendëve. Ky ndalim duhej të shërbente si një moment reflektimi dhe ndërtimi kapacitetesh, por në praktikë nuk u shoqërua me masa konkrete: nuk u krye asnjë inventar kombëtar i faunës objekt gjuetie, nuk u zhvilluan programe monitorimi të qëndrueshme dhe nuk pati investim serioz në trajnimin e strukturave zbatuese apo të vetë komunitetit të gjuetarëve. A ka kuptim të ndalosh një aktivitet pa e mbështetur atë me një plan të qartë masash?
Rëndësia e ruajtjes e mirëmbajtjes së shtigjeve në Zonat e Mbrojtura merr një përparësi edhe më të madhe në ditët e sotme kur numri i Vizitorëve dhe vëmëndja ndaj natyrës ka një interes të shtuar e për pasojë duhet ti përgjigjemi këtij zhvillimi pozitiv..